Улаанбаатар en omgeving

Ulaanbaatar, tot ongeveer drie maanden geleden had ik nog nooit van deze stad gehoord. De hoofdstad van Mongolië, een land met ongeveer 2,9 miljoen inwoners verdeeld over een oppervlakte van 1.564.116 km². Het maakt het land hiermee het meest dunbevolkte land ter wereld. Van de 2,9 miljoen inwoners wonen er ongeveer 1 miljoen Mongolen in Ulaanbaatar.

Aangekomen in Ulaanbaatar rijden we door een dikke laag smog en mist naar het Dzjengis Khan standbeeld in het midden van de uitgestrekte Mongoolse vlakte. Als we arriveren verdwijnt de mist en zien we een zeer imponerend roestvrijstaal standbeeld van 40 meter hoog.

Dzjengis Khan Чингис Хаан, was een Turks- Mongools heerser en veroveraar. Hij stichtte het grootste imperium in de wereldgeschiedenis in oppervlakte. Het strekte zich uit van China tot aan de rivier de Donau. Tijdens de veldtochten werden maar liefst 40 miljoen mensen vermoord.

Mongolië staat voornamelijk bekent om zijn nomaden families, de nomaden die in Ger tenten leven en 1 à 2 keer per jaar hun spullen en vee naar een andere plaats verhuizen. Een traditionele manier van leven, waar tegenwoordig wel smartphones en brommers aan te pas komen. Onze eerste Ger-ervaring deden we op in het Terelj National Park, 37 km ten Oosten van Ulaanbaatar. We sliepen in onze eigen Ger, midden in een prachtig heuvelachtig landschap. We verbleven samen met een gids/kok in het kamp, zij liet ons kennismaken met de Mongoolse keuken. Het kamp was eigendom van een klein gezinnetje, waarvan de man onze kachel een aantal keer per dag kwam opstoken. Een aangename temperatuur in de Ger was zo goed als onmogelijk, zodra hij hout en kolen in de kachel had gedaan was het meteen een privé sauna en als het dan een tijdje aan was begon het snel te koud te worden. Onze dagelijkse problemen noemen we dat. Het toilet was een kunstwerk op zich. Een gat in de grond met een houten hutje eromheen, maar de toren van poep die bijna tot aan je billen rijkt was toch wel bijzonder te noemen. We vonden het dan ook erg teleurstellend dat de toren op dag twee omver was geduwd. Na een tijdje oefenen kunnen we eindelijk een woordje Mongools en kunnen we het gezin eindelijk bedanken; Bayarlalaa, pas op dat je niet spuugt! Je spreekt het uit als Bayarsla en bij de s moet je dan net doen alsof je slist. Mongolen hè.

Eindelijk douchen, we verblijven twee dagen in het Lotus guest house in het centrum van Ulaanbaatar. Tijd om dieper in de geschiedenis van Mongolië te duiken en dan is het altijd fijn om een National History Museum te bezoeken. Als we terug zijn in het hostel ontvangen we een email van Ger-to-Ger ,de reisorganisatie waarmee we naar Ölgi zouden gaan, Ölgi ligt in West-Mongolië vlak aan de grens van Kazachstan. Hier leven de Eagle-hunters en wij zouden een week lang met hun leven, leren en ervaren hoe we zelf met de adelaars te paard een konijntje kunnen vangen. In de mail stond helaas dat alle wegen naar het westen, vanwege de sneeuwstorm van die nacht, waren afgesloten. Bij die sneeuwstorm waren 38 mensen in verschillende bussen vermist geraakt omdat ze de “wegen” niet meer terug konden vinden. Onze trip werd dus sowieso twee dagen verzet of we moesten een trip boeken naar andere delen van het land. Een geluk bij een ongeluk omdat we er best wel tegenop zagen om drie dagen non-stop op een bus te zitten. Maar wat nu? we hadden in totaal 16 dagen in Mongolië gepland en het echte nomaden leven meemaken leek ons wel de ultieme manier om het land te leren kennen. Gelukkig konden we kiezen uit een 4 daagse winter-desert trip naar Bulgan in het Noorden van Mongolië en maar vier uurtjes met de bus (hier vertel ik in m’n volgend blog meer over).

Onze trip vertrekt later en zo hebben we nog een aantal dagen in Ulaanbaatar. Wat een mazzel, er is dat weekend een groot Eagle hunters- festival vlakbij Ulaanbaatar. We hebben zelfs de mogelijkheid om daar nog eens een nachtje in een Ger te slapen. Het festival is een schitterend kleurrijk festival met tientalen Eagle hunters die hun adelaars en paarden showen. Ze demonstreren hoe de adelaars een vos kunnen vangen en we vangen een glimp op van Mongools beste Eagle hunter, een meisje van amper 15 jaar! Wat een geweldige ervaring om deze typische manier van jagen van dichtbij te kunnen zien.

Ik zal eerlijk zijn, wij vonden Ulaanbaatar maar een lelijke stad. Door Russische invloeden staan er veel grijze industriële gebouwen. Aan de rand van de stad in het noorden staan enorm veel Ger’s en daar leven ongeveer een miljoen Mongolen die er met hun kacheltjes voor zorgen dat de stad steeds meer bedreigt wordt door smog. Het is er vies en ik begrijp dan ook niet dat deze mensen het leven naast de stad verkiezen boven het prachtige landschap en de vrijheid wat het land te bieden heeft. Het centrum van de stad is wel heel erg westers, op elke hoek van de straat is een koffiebar en vele restaurantjes. Het is hier ook niet zo goedkoop als wij gedacht hadden, natuurlijk wel vergeleken met Nederland maar een cappuccino kost hier ook gewoon €3,- .De beste betaalbare restaurants die wij vonden:

  • Agnista vegan, op 100m van het Lotus guest house, eindelijk even geen vlees met veel vet eromheen.
  • The loving hut, ook veganistisch.
  • Namasté, heerlijke Indische curry’s.
  • Nomads, duidelijk een populaire keten hier, wel veel vleesgerechten.

Iets wat in Nederland niet meer gelukt was om te regelen  was het VISA voor China. Van tevoren hadden we op internet gelezen dat we dat in Ulaanbaatar bij de Chinese ambassade konden regelen. Dit zou makkelijker zijn en goedkoper. Goedkoper was het zeker, slechts €27,50 p.p in plaats van €110,- in Nederland. Maar makkelijker zeker niet, toen we de eerste keer met een halfbakken papiertje met hostel in Beijing en Nepal klaarstonden lachten ze ons nog net niet uit. Er moest een duidelijk gespecificeerd schema komen met bewijzen van boekingen en een bewijs dat we het land ook verlaten. Oh, en een spoedprocedure kon ook niet. De stress sloeg toe! Ons trein ticket naar Beijing was al geboekt en onze laatste kans om een aanvraag te doen voor het visum was over twee dagen. We maakten een prachtig reisschema en wisten binnen 24h alles van China. Gelukt, een week later hadden we ons goedkoop visum eindelijk in handen. Tot zover het eerste deel van Mongolië.

Liefs Shirley

Mongolie-2135
Het Dzjengis Khan standbeeld
Mongolie-2195
Uitzicht over het Terelj National Park
Mongolie-2238
Een “Yak” in Terelj NP
Mongolie-2
Het parlementsgebouw in Ulaanbaatar
Mongolie-2373
Eagle Hunters Festival
Mongolie-2428
Eagle Hunters Festival
Mongolie-2686
Ashol Pan, best eagle huntress
Mongolie-2770
Eagle Hunters Festival
Mongolie-2932
Pieter met een adelaar
Mongolie-2965
Ger kamp bij het Eagle Festival

 

 

 

 

11 gedachtes over “Улаанбаатар en omgeving

  1. Weer lekker zitten te lezen wat jullie allemaal mee maken die kamelen rit dat is geweldig op de rug van die dieren door dat landschap ja daar kan je blij van worden geweldig en weer leuk geschreven lieverd

    Like

  2. Heerlijk je verhaal weer zitten te lezen Geweldig die kamelen rit door de natuur daar word je blij van. Pieter weer goed je best gedaan we zien mooie foto’s jullie houden ons goed op de hoogte zo

    Like

  3. Zo weer heerlijk je reis verslag zitten lezen fantastisch wat jullie mee maken vooral de kamelen rit door de natuur. Daar word je blij van . En de mooie fotoos van Pieter maken het compleet .Geweldig hoor geniet ervan xx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s