Van Ger tot Ger

Ik wil graag even terug komen op mijn vorige vermeldingen over de temperaturen. Nu weten wij wel degelijk wat kou is, echte Mongoolse kou.

Let’s cuddle so I can steal your body heat.

Ons avontuur naar de traditionele nomaden. Met wat kleine problemen voorafgaand is het dan toch gelukt om een overeenkomst, planning en betaling te regelen met Ger to Ger. Dit is een organisatie die niet heel erg gespecialiseerd zijn in de service voor hun klanten maar daarentegen ook een organisatie die staan voor eco-adventures tours. De enige organisatie in Mongolië die zich behartigd om de nomaden en hun leefomgeving. 70% van het geld dat wij voor de tour betalen gaat naar de nomadenfamilies, wat voor ons toch een goede reden is om voor deze organisatie te kiezen.

We krijgen een korte introductieles over wat we vooral niet moeten doen in een Ger, of in het Nederlands: Joert. Het wordt niet geapprecieerd als je fluit in de Ger, eten of drinken met links aanpakt of als je met je rugzak op je rug de Ger instapt. Ga ook nooit op het middelste bed zitten/liggen! We krijgen ook nog een spoedcursus Mongools, wat redelijk zinloos was omdat we er niets van verstonden. Maar met een mini overlevingsgids gaan we op pad.

Met een lokale bus rijden we vier uur richting het noorden, de plaats Bulgan. Er wordt de hele weg gezellige mongoolse muziek gespeeld in de bus en de tijd vliegt voorbij. Op het station worden we opgewacht door een jong mongools koppel met een 4×4 die ons naar de eerste familie brengen. De 4×4 is zeker nodig want van een weg is geen sprake en we volgen andere bandensporen door de soms erg diepe sneeuw. Een gezinnetje met twee kinderen staat ons op te wachten en verwelkomt ons enthousiast “Sainbainoo!” Met in mijn hoofd alle dingen die we niet moeten doen stap ik, met m’n rugzak nog op, de Ger in en worden we meteen gevraagd op het middelste bed plaats te nemen. Blijkbaar is het allemaal niet zo streng en deze familie is super relaxed. Pieter doet erg zijn best om met de mini gids erbij een praatje te maken, zijn uitspraak lijkt nergens op maar het is meteen gezellig.

We maken een tocht door het prachtige landschap waar deze mensen in wonen en dat doen we op een kameel. Kamelen zijn in dit woestijnachtige gebied een goed vervoersmiddel en helpen ook bij het verhuizen van de Ger als dat nodig is. Het is buiten ongeveer -18 graden en dat voelt nog best oké als de zon schijnt en er is geen wind. We krijgen een dikke jas aangereikt en dan maken we een prachtige tocht door de ongerepte natuur, auto’s zijn nergens te bekennen en alle luxe in ons normale leven lijkt even heel ver weg te zijn. Halverwege de tocht klimmen we op een aantal hoge rotsen voor een fantastisch uitzicht over de eindeloze besneeuwde vlakte. Aangekomen op de top zien we dat er een kameel zich heeft losgerukt en onze gids daalt weer snel af om ons vervoer niet te verliezen. Tot slot rijden we nog langs een grensgebied waar een uitloper van de zanderige Gobi-woestijn uitmond in het winterse sneeuwlandschap. Een uniek plaatje. Als we terug zijn krijgen we dumplings (traditionele pasteitjes) met paardenvlees als diner. Vlees, daar zijn ze hier dol op en het liefst zo vet mogelijk. Ik ben in ieder geval blij dat ik de eerste dag heb overleefd zonder schapenvlees. Ik zeur namelijk al weken over het feit dat ze hier zoveel schaap eten en ik vind dat zo vreselijk vies.

Als het tijd is om naar bed te gaan poetsen we nog even onze tanden. We kunnen ons niet wassen en vragen ons af of de Mongolen dit wel doen. Er zijn drie bedden en we zijn met 6. Pieter en ik krijgen elk een eigen bed en de vrouw slaapt in het laatste. De man slaapt gewoon op de grond met zijn 2 kinderen. Ik voel meteen dat de harde plank me uit mijn slaap gaat houden. Na enkele uren draaien op m’n heupen word ik in het midden van de nacht wakker met een bevroren neus, bibberend van de kou. Het is buiten -30 en in de Ger is de kachel helemaal uitgedoofd. De meerdere dekens laten alle kou binnen en ik kan geen slaap meer vatten tot de ochtend. Rond 7 uur komt Pieter ook bevroren uit zijn slaapzak en ik ben stiekem opgelucht dat ik niet de enige ben die zo erg heeft kou geleden. Verbazend genoeg heeft de nomadenfamilie gewoon lekker geslapen en starten ze vrolijk hun dag. Maar wij vragen ons af hoe we dit nog 2 nachten gaan redden..

Als ontbijt krijgen we melkthee met zout, dat is hier blijkbaar normaal met de gedachte dat je zo beter gehydrateerd blijft. Om het ontbijt helemaal af te maken krijgen we in onze thee nog een dumpling met paardenvlees van gisteravond. Na dit culinair hoogstandje vragen we vriendelijk om wat gekookt water zodat we zelf wat instant havermoutpap kunnen maken, dat is gelukkig geen probleem. Zo we kunnen de 2e dag fris beginnen.

De kamelen zijn bepakt met onze backpacks en zo trekken we hobbelend verder naar de volgende familie, ongeveer 7 km verderop. Een relatief korte afstand maar de wind is erg snijdend en m’n sjaal bevriest steeds door mijn ademhaling en mijn tenen zijn bevroren ondanks de verwarmingskussentjes die in m’n schoenen liggen. Het is buiten -20 graden en het is echt niet te doen! De kamelen hebben blijkbaar nergens last van en stralen heerlijke warmte uit.We kunnen onze handen opwarmen aan hun vacht. Helaas hebben ze geen zin om te wandelen en gaan ze om de haverklap in staking. Onze gids heeft er moeite mee de kamelen aan het wandelen te brengen terwijl wij letterlijk bevriezen. Van een leuk ritje is geen sprake, dit is best afzien. We zijn blij als we arriveren maar tot onze grote verbazing stookt deze familie hun Ger bijna niet warm. Als we terugkeren van een korte wandeling is de Ger omringt door tientallen koeien en kalfjes, zij komen in de strenge winter eten tekort en komen hun avondmaal halen. Wat ze te eten krijgen wordt ons niet duidelijk, oude blaadjes met zand zouden we denken. Zelf krijgen we noodels met schaap te eten, met pijn en moeite eet ik toch braaf m’n bordje leeg. Met al onze kleding, een slaapzak en vier dekens stappen we samen in een eenpersoonsbed, vannacht geen kou. Maar eveneens worden we bevroren midden in de nacht wakker. Nog een laatste kans om het de laatste nacht niet koud te hebben.

What good is the warmth of summer, without the cold of winter to give it sweetness?

Als we de volgende dag wakker worden en we gaan bij de koeien kijken (ik bedoel buiten een bosje zoeken om naar het toilet te kunnen), zien we een schaap met weeën. Een uurtje later wordt het lammetje geboren. Wat prachtig om te zien en om te weten dat ook hier de lente begint.

Op de rug van kleine mongoolse paarden rijden we verder door dit magnifieke landschap, wat een ongelofelijke rust en kalmte. De volgende familie beschikt over 500 schapen en geiten, maar nog geen enkel lammetje. Eindelijk een beetje privacy, we hebben een eigen Ger. We kunnen dus ook zelf de kachel opstoken, als dat ons zou lukken. Na een aantal gefaalde pogingen moeten we het toch steeds vragen. Avontuurlijke wereldreizigers?! Toch weer vroeg wakker van de kou en als we willen opwarmen in de Ger van de familie dan komen we van de koude kermis thuis. Ze zijn hun spullen aan het inpakken om het komende half jaar 10 km verderop te gaan wonen. Als we buiten komen is de tent al half afgebroken en zijn er lammetjes geboren. Vandaar dat de avond ervoor een fles whiskey werd leeggedronken, er werd geproost op de lente! We helpen mee met het inladen van de spullen op een aanhanger en een klein vrachtwagentje met laadbak. Onderweg staan we meerdere malen vast in de sneeuw maar we scheppen ons een weg erdoorheen. Binnen 12 uur is de Ger helemaal afgebroken en helemaal opnieuw opgebouwd. Verhuizen 2.0.

Een jonge man die hielp bij het verhuizen en zijn 4×4 beschikbaar stelde was tevens onze chauffeur terug naar de bus. Hij moest ons om 4 uur brengen maar kwam om de schappelijke tijd van 5 voor 5 aanrijden. Eerst nog een kopje thee met zout en we vertrokken. Uhm..are we still on time for the bus? Die zou namelijk om 5 uur vertrekken. Daar begrijp hij weinig van en reed rustig verder door de diepe sneeuw paden. Toen we bij het busstation aankwamen sprong zijn engels sprekende vriendin in de auto en vertelde verrassend genoeg dat we de bus hadden gemist. Ze had de chauffeur gebeld en we zouden de bus wel inhalen. Met een noodgang reden we over de snelweg en jawel na enkele minuten haalde we de bus in en konden we toch nog mee.

We lieten Bulgan en daarmee de Mongoolse landschappen achter ons. We rijden terug richting Ulaanbaatar waar we onze reis richting China zullen vervolgen. We kijken terug op een prachtige reis door dit bijzondere land. We hebben genoten van stilte, de gastvrijheid en zelfs het proeven van hun (minder) lekkere eten.

Liefs Shirley

Mongolie-3028
Bij de eerste familie in de Ger
Mongolie-3036
Kamelentocht
Mongolie-3141
Blije gezichten
Mongolie-3293
Natuur op z’n best
Mongolie-3287
Mongoolse vlakte
Mongolie-3188
Nieuw leven
Mongolie-3221
Afbreken Ger
Mongolie-3278
Een gier
Mongolie-3300
Vervoeren inboedel
Mongolie-3316
Opbouwen Ger
Mongolie-3350
Eentje staat!

 

 

4 gedachtes over “Van Ger tot Ger

  1. Wat een super mooie dingen maken jullie mee zeg. Ik vind het altijd leuk om je blogs te lezen. Je schrijft lekker en de foto’s zijn zooooo mooi. Wat een ervaringen. Heel veel geluk samen xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s