There are nine million smartphones in Beijing

Na Shanghai is Beijing met een inwonertal van 21,5 miljoen de grootste stad van de Volksrepubliek China. Beijing wordt vooral gezien als het belangrijkste centrum voor bestuur, onderwijs en cultuur.

Van Ulaanbaatar naar Beijing, een schitterend laatste stuk met de trein. We genoten erg van de uitzichten die we te zien kregen. De rails die door de Mongoolse landschappen slingerden en ons naar de grens van China brachten. Daar moest even het onderstel van de trein vervangen worden voor een smaller onderstel. In China zijn de rails namelijk smaller, echt super handig. Enfin, de trein werd wagon per wagon omhoog getakeld en het onderstel werd vervangen. Na een kleine 4 uur konden we onze reis vervolgen. Daar zijn we dan in de drukke, lawaaierige, smogstad, toch? Niets van dat. De lentezon schijnt, de vogeltjes fluiten, op straat is het rustig en alle scooters en vele auto’s zijn elektrisch, dus zelfs geen lawaai! Als we de weg naar het hostel niet kunnen vinden en tien rondjes hebben gelopen om hetzelfde gebouw vraagt een Chinese mevrouw in haar luxe auto of ze ons anders even zal brengen. Beijing is fantastisch!

Wat wij bezochten in 6 dagen Beijing of Peking:

  • Het plein van de hemelse vrede of Tianmen Square, wordt ook wel het grootste plein van de wereld genoemd. Het plein is 880 meter lang en 500 meter breed. Op het oppervlak van 440.000 m2 kunnen minstens een miljoen mensen samenkomen.Het werd aangelegd in opdracht van keizer Mao in 1949 als een lege scène waar miljoenenmassa’s hem zouden kunnen verheerlijken. De moeite om even een kijkje te nemen als je toch in de buurt bent 😉
  • De verboden stad was de plaats van waaruit de Chinese keizers van de Ming- en de Qing-dynastie hun rijk bestuurden. Deze plek kun je niet overslaan als je in Beijing bent, maar het hoogtepunt van onze reis is het ook zeker niet. We hadden gelukkig wel een audio-gids maar er is teveel te zien en teveel informatie om dit even in een middag te doen. Of je moet er de tijd voor nemen of je moet niet gaan. Als je de stad via de keizerlijke tuin verlaat kun je voor €1,- nog het park tegenover de stad inlopen, van daaruit heb je een prachtig uitzicht over de verboden stad.
  • Hutongs, wat letterlijk steegjes betekent. Het is een gebouwencomplex van vier soorten gebouwen rond een centraal pleintje, omgeven door een muur. De bouwwijze komt voort uit de filosofie Feng Shui. Vroeger waren ze talrijk, maar de hutongs verdwijnen in een hoog tempo. Ons hostel: Saga international youth hostel lag in een van de gezellige hutong-buurten.
  • De Tempel van de Hemel ligt in een groot recreatie park. Hier leidden de keizers van de Ming dynastie een rituele ceremonie, waarbij ze offers brachten om de gunst van de goden af te smeken voor de volgende oogst. Het park is zeer de moeite waard om een wandeling doorheen te maken en ik moet zeggen dat de tempel ook erg fraai is.
  • De Chinese muur of beter The Great Wall is een uit aarde en stenen opgetrokken verdedigingslinie in het noorden van China. Een grote misvatting is dat deze muur uit één lang stuk zou bestaan. Ook weet niemand hoeveel kilometer de muur precies is maar de schatting is rond de 6000 km. De gehele verdedigingslinie, inclusief verdedigingsgroeven van 359 kilometer en 2.232 kilometer aan natuurlijke grenzen (rivieren, heuvels en bergen), heeft een lengte van ongeveer 8.850 kilometer. Vanaf Beijing zijn er vele mogelijkheden om op de muur te komen. Je kunt kiezen voor een tour met een gids ernaartoe. Je kunt zelf met de bus naar een toeristische opstapplaats. Of je kunt met het openbaar vervoer naar een afgelegen dorpje waar ook mogelijkheden zijn om gratis op de muur te komen en van de ene plek naar de andere te wandelen. Dan is er ook nog de keuze uit gerenoveerde stukken muur of vergane stukken die meer voor de wat avontuurlijke wandelaars zijn weggelegd. Ons plan was om met het openbaar vervoer naar de plek op de muur die Jiankou heet te gaan. Van daaruit richting Beijing knot te gaan, een vervallen plek die wel echt wat uitdagend was omwille van de vele steile stukken en afgebrokkelde trappen en stenen. Toen we in de bus zaten die ons naar een station in Hairou zou brengen werden we steeds lastig gevallen door taxichauffeurs die zeiden dat we moesten uitstappen omdat daar het juiste station zou zijn. Maar omdat we van tevoren op internet hadden gelezen dat het een trucje is om je te vroeg af te laten stappen en teveel voor een taxi ritje te laten betalen, bleven we zitten. Eenmaal uitgestapt op het station waarvan we dachten dat het de juiste was (op internet was bijna niet te vinden hoe we bij de muur moesten komen) kwam er natuurlijk geen bus, wederom werden we vergezeld door een opdringerige taxichauffeur die ons maar liefst 10.000 keer vertelde dat er geen bus zou komen en dan gluiperig begon te lachen. Een klein beetje weemoedig bleven we staan en denken wat we konden doen toen er een groepje Europeanen aan kwamen lopen. Zij waren ook op pad naar de Chinese muur en zochten een vervoersmiddel ernaartoe. Samen stapten we uiteindelijk in een mini-bus waarvoor we niets hoefden te betalen, omdat een man uit Singapore heel vrolijk riep “Don’t pay him, I already paid for all of you guys!” Top. We gingen nu wel richting een ander deel van de muur, maar goed, wachten op een bus die nooit gaat komen of een dure taxi was ook geen optie. Muntianyu is een gerenoveerd deel waar je ongeveer €6,25 toegang betaald. Van hieruit kun je in 4 à 5 uur naar het vervallen deel Jiankou lopen. De tocht begon met een half uur trappen omhoog lopen voordat je op de muur zelf staat. Je kan er ook voor kiezen om voor €14,- met een kabelbaan omhoog te gaan. Eenmaal op de muur zijn er wel een aantal toeristen maar zeker niet zoveel als in andere gedeelte van de muur. Het eerste uur is al behoorlijk zwaar terwijl de muur hier in goede staat is. We voelen onze kuiten al flink branden en de zon doet ook flink z’n best om het ons niet te laten afkoelen. Als we voorbij een bord “no tourist allowed” lopen wordt de kwaliteit van de weg slechter. Uiteindelijk komen we een laatste frisdrank verkoop tegen en vanaf daar is het echt klimmen en klauteren over de brokken steenpuin. We lopen, zweten, zingen en genieten volop van dit afgelegen stuk van de muur, we zijn werkelijk de enige hier. Het wordt zwaarder en zwaarder en onze benen zijn moe van het omhoog en omlaag klimmen, de stenen onder ons glijden weg en we moeten echt oppassen dat we geen stap verkeerd zetten. We lopen uren aan één stuk en komen slechts 2 andere toeristen tegen. Als we vragen of het nog ver is zegt het meisje dat we nog iets meer dan een uur moeten lopen maar dat het wel dodelijk steil wordt. Dat klinkt spannend, we lopen door en stuiten inderdaad op een stuk van ongeveer 80 graden naar beneden met voornamelijk afbrokkelende stenen. Heel voorzichtig stapje voor stapje dalen we af, high five! We vragen ons meerdere malen af hoe mensen dit hebben kunnen maken, in de bergen met mega zware stenen. Fascinerend! Na 5 uur wandelen zien we in de verte de trap waarvan we denken dat we daar van de muur af moeten gaan. Erg duidelijk is het niet, maar we nemen een gok. We lopen tot we een dorpje zien, het is ontzettend afgelegen dorpje waar niemand te bekennen is behalve een Chinese maïsboer. Als ik op m’n telefoon zie dat de eerste bus halte 51km verderop is aan de andere kant van de berg ben ik bang dat we aan de verkeerde kant van de muur zijn afgestapt. Met lood in onze schoenen lopen we terug naar de muur en zien een andere mogelijkheid om van de muur af te gaan. Wat een dodelijke beslissing, we moeten nog eens rotsen en steile afgronden trotseren. M’n benen zijn aan het trillen ik kan niet meer. Het enige dat ik nog kan zingen is: ik wil niet meer, ik ben kapot, mijn leven is een hel. Zelfs Pieter die nooit zeurt begint te mokken, er lijkt geen eind aan dit pad te komen en het begint donker te worden. Eindelijk na nog eens twee uur afdalen komen we ergens uit. Een soort verlaten restaurant waar een busje staat met iemand erin. Met behulp van een vertaler op z’n telefoon begrijpt hij dat we terug naar Beijing willen 61 km verderop. Bussen rijden niet meer en een taxi zou erg duur worden. Hij wil ons gelukkig voor €40,- naar het dichtstbijzijnde metrostation brengen. Om tien uur s ‘avonds zitten we eindelijk aan de noodels en bespreken we deze bijzondere dag. Wat een heerlijk avontuur, we hebben the Great Wall getrotseerd, zo voelt dat toch een beetje.
  • Het Zomerpaleis  is aangelegd in een uitgestrekt domein rond een groot, kunstmatig meer, het Kunming-meer. Het bestaat uit allerlei rijk versierde en goed bewaarde paviljoenen, gaanderijen, woningen en tempels.Deze plek was een buitenverblijf van enkele keizers. Wederom een leuke plek om een wandelingetje doorheen te maken en het kleurrijke paleis te bewonderen.

Hoe wij onze eerste avond een gratis diner aangeboden kregen:

Toen wij onze eerste avond rond de ingang van de verboden stad liepen, kwam er een jonge Chinese man naar Pieter toegelopen om een praatje te maken. Twee vrouwen kwamen erbij staan en ze zeiden dat ze graag beter Engels wilde leren spreken. Na een kort gesprekje zeiden we dat we iets wilden gaan eten waarop de jonge man zei dat hij een goed restaurantje wist in de buurt. Pieter keek mij vragend aan, waarop ik zei “kom op geef ze een kans”. Al gezellig pratend liepen we richting een mini theehuisje en weer kijkt Pieter mij aan en vraagt aan de jongen of we daar wel iets kunnen eten, “natuurlijk” zegt hij, en we lopen naar binnen. Het is er klein en we worden naar het achterste kamertje geleid, achter een gordijn. Je zou denken dat er wel alarmbellen gaan rinkelen, maar nee. We bestellen eten van het menu voor niet te veel geld en nemen er een pot thee bij, die we met 5 delen. Vreemd genoeg komt de vrouw van het theehuis de pot steeds vullen of een nieuwe brengen, dat is niet duidelijk. De drie zorgen er wel voor dat we goed zijn afgeleid en in gesprek blijven, ze lijken oprecht geïnteresseerd. De jonge man zegt na ongeveer een uurtje dat het tijd is om te gaan en vraagt de rekening. Zij hebben niets gegeten, alleen van de thee meegedronken en de rekening komt voor mijn neus te liggen. 640 Yuan, het is onze eerste dag en het omrekenen verloopt nog niet zo soepel. Als ik het geld heb gegeven en op mijn Iphone een snelle rekensom maak schrik ik me rot, ik heb zojuist 85 euro betaald! Meteen vraag ik de rekening terug en zien we tot onze grote verbazing dat er 8 potten thee op staan. We hebben 4 kopjes thee gedronken. De jongeman en de vrouw van het theehuis proberen het goed te praten maar maken het enkel verwarrend. De drie betalen uiteindelijk 300 yuan terug waarna er nog steeds een rekening van €45,- overblijft. Omdat we het niet ongemakkelijk willen maken gaan we akkoord en lopen we terug naar het hostel. We stuitten daar op een affiche met veel voorkomende scams waaronder de “teascam”, dit lijkt wel erg op wat ons net is overkomen. We voelen ons ontzettend stom en doen wat research online, we zijn opgelicht! We besluiten meteen de volgende dag terug te gaan naar het theehuis.

Met een papiertje op zak waarop in het Chinees staat “Wij zijn hier gisteren door jullie opgelicht en wij willen nu onze 330 yuan terug” lopen we naar het theehuis. De vrouw zit achter een gesloten deur en tot onze verbazing doet ze open. Ze leest ons briefje en begint meteen te bellen. De telefoon wordt in Pieter z’n handen geduwd en hij krijgt een van de jonge vrouwen van de dag ervoor aan de lijn. Ze spelen onder één hoedje, dat was meteen duidelijk. Pieter zegt duidelijk wat we willen met een niet erg vriendelijke stem, ze probeert eronder uit te komen maar na de woorden “give us the money back, or I will get very angry” lijkt ze het te begrijpen. De vrouw haalt het geld uit een lade en wil dat we op een blaadje schrijven dat we al het geld terug hebben gekregen. Ze maakt er zelfs een foto van. We wensen haar een gelukkig leven en lopen een beetje ontdaan maar vrolijk de deur uit. Zo hebben we uiteindelijk zelfs gratis gegeten en thee gedronken. Eind goed, al goed.

Tijd om Beijing te verlaten en door te reizen naar Xi’an.

“Say yes to new adventures”

Liefs Shirley

p.s zoals je op de foto’s kunt zien zijn we niet bepaald de enigste toeristen. Wel de enigste Europeanen omringt door duizenden Chinezen, die ook nog eens graag met ons op de foto gaan. Smile 🙂

China-3438
Zonsondergang in een park
China-3463
Ingang verboden stad bij zonsondergang
China-3535
Uitzicht over de verboden stad
China-3543
De tempel van de hemel
China-3557
De tempel van de hemel
China-3562
Honger?
China-3567
De Chinese muur (gerestaureerd gedeelte)
China-3594
De Chinese muur (vervallen gedeelte)
China-3621
Mooi uitzicht op de muur
China-3626
Heftige afdaling
China-3644
Het park van het zomerpaleis
China-3650
Lente bloesem

 

 

 

 

 

Advertenties

10 gedachtes over “There are nine million smartphones in Beijing

  1. Hey sherley en pieter grappig om te lezen dat jullie ook waren opgelicht! 😆
    Hoort erbij !! Denken we maar…
    Wij zijn in Yangshuo en vertrekken vrijdag met de trein naar Hanoi.
    Veel plezier nog met jullie reis.

    Groetjes Joshua en Marleen

    Liked by 1 persoon

  2. Mooi verslag , Shirley ! Misschien moet je er eens aan denken reisreporter te worden … Je hebt toch al een cameraman bij ! Nog veel reisgenoegen , maar wees voorzichtig met al te vriendelijke Chinezen .

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s